ابلها مردا عدوی تو نیستم من . انکار تو ام .
احسان فتاحیان را اعدام کردند . دادگاه عاطفه نبوی را زود تر برگزار کردند . سایت های فعالان حقوق بشر را با فیلتر شکن باز می کنم .
کانون فعالان حقوق بشر در ایران بسته می شود . فعالان حقوق بشر به دادگاه احضار می شوند .
زنان را به جرم دفاع و جلوگیری از تجاوز به وجودشان اعدام می کنند . زن را می کوبند . زن را تحقیر می کنند . مریمی در بازداشتگاه خود کشی" می شود" .
پسر بچه ی پانزده ساله ایی را یک صبح اعدام می کنند .
اثاث خانواده ایی ریخته می شود در خیابان .
ماده ی 18 برداشته می شود و رئیس قوه ی قضائیه می گوید دیگر دخالت ندارد در پرونده ها . (خلاف شرع !!!!!)
آقای لاریجانی ... شما ندیدی ترس و اضطراب دختر جوان را . فرار پدر را .لرز صدای پدر وقتی من داشتم با او حرف می زدم و مدام می گفت ببخشید و من هیچ وقت نفهمیدم پدر فراری را برای چه ببخشم؟ چون به نا حق پرونده را باخته . چون رشوه نداشته که بدهد به قاضی و دادستان؟ چون صادقانه و مستدلانه آمد ؟ چون صادقانه آمد؟تو ندیدی دو پسر مضطرب را . تو ندیدی تمام پول های در جیب قاضی را؟ تو ندیدی میلیونی رشوه دادن ها را ؟آقای لاریجانی ؟! قانون چه می گوید؟ چه تمسخر آمیز است این لفظ . چه بی قانون است این قانون .ندیدی لاریجانی...ندیدی ... تو نمی دانستی که با این کار قاضی ها را چه می شود و حق ها را؟ نمی دانستی ؟
ابلها مردا عدوی تو نیستم من . انکار تو ام .
برایت غمگینم ایران من . غمگین . برای تو . برای تو ای زن . برایت غمگینم . برای خودم
. برای تو . برای خاکم . برای جایی که سایت هایی که حقوق بشر را دم می زنند نابود می شوند و بزرگانش در هر جایی دم از حقوق بشر می زنند . جایی که گلوله فریاد می کند . جایی که تفنگ و تیزی رفیق ناب خیلی ها است به نام خیلی چیزها .
ابلها مردا عدوی تو نیستم من ...انکار تو ام .
بهائیان می میرند . زنده زنده می میرند . کودکانش بی مدرک بزرگ می شوند . مسیحیانش تحت فشارند . یهودیانش منزوی شده اند . مسلمانانش هم شکنجه می بینند . اینجا حرف ها نابود می شوند . اینجا دنیا را خوب می بینند . و اینجا .. ما نفس می کشیم و بوی تعفن می شنویم . اینجا زن را در مقام بالایی می گویند هست . می گویند اساس خانواده است . می گویند جایگاه والایی دارد . می گویند مهم است .
اینجا می گویند زن در عین مهم بودنش حق شهادت ندارد . حق آزادی ندارد . حق "بودن" را ندارد .
ابلها مردا عدوی تو نیستم من . انکار تو ام .
اینجا دانشگاه علامه طباطبائی است . و دکتر محمد شریف مدیر تحصیلات تکمیلی دانشگاه از تحصیل محروم شد . اینجا جایی است که وکیل پایه یک دادگستری را از ادامه ی تحصیل محروم می کنند . اینجا کشتار و خفه کردن نبوغ رایج است . و دکتر داشت از تز دکتری خود دفاع می کرد .
اینجا جایی است که حسن زید آبادی به جرم بشر دوستی میله های سرد را می بیند . و اتاقکی که سهمش شد از جنگیدنش برای زنده ماندن حقی برای وجودی به نام بشر .
من می گویم: ابلها مردا عدوی تو نیستم من . انکار توام .
مادرم می گویند: دختر ! تو سرت بوی قورمه سبزی می دهد .مادرم می گویند چشمات و ببند و شرایط رو قبول کن . من خیره . مادرم ... نگاهی می کنند . من می گویم :
من عدو نیستم . من همه انکارم . من می خواهم باور کنم که انسانم . که انسانم . نه سگ مادر . نه یک حیوان خانگی .
ابلها مردا ... عدوی تو نیستم من . انکار تو ام .
من که می شنوم که می گویند که به شما چه ربطی دارد زندگی مردم ما ؟ و من هیچ وقت نفهمیدم به ما چه ربطی دارد پی زندگی مردمان دیگر . می گویند : ما خودمان می دانیم و اینجا و من نمی دانیم پس به ما چه ربطی دارد زندگی چشم بادامی ها ؟! و چه جالب بود ! چشم بادامی ها توهین شدند . اینجا گفتند نقض حقوق بشر است .زنی مصری را بی رحمانه کشتند . گفتند نقض حقوق بشر است . اینجا دختری با گلوله مرد . اینجا مردمانش زیر گلوله بی سلاح می مردند و می گفتند حق است . می گفتند حق است . می گفتند/می گویند حق این بشر است ...!
من که دردم . من که خفه شده در این حجمی که نامش خاک است . خاک من .
من به دادگاهی فکر می کنم که قاضی اش می گوید: من به مدرک نگاه نمی کنم . من به نیت نگاه می کنم ....!
خدای من !زیبایی رویاها را یک بار دیگر ببخش بر این خاک . بر من که عدو نیستم . انکارم . من همه انکارم .
من راببین . تو ای عابر . من را ببین . من همانم که می گویند جایگاه والایی دارم در این خاک . که مهمم . من همان مهمی هستم که حق رایم نیم است . نیم . من همانم که دمی نمی توانم ناله کنم از دیدن زنی دیگر در زندگی همسرم . من همان دختری هستم که یک روز برای دفاع از پاکی ام و به جرم خواستن پاکی ام اعدام شدم .
من را ببین !! من همه انکارم . انکار تمام حرف ها . انکار خوب بودن . من که گرسنه شب ها می خوابم . من که زمستان ها میان سرما می لرزم .تا خود دانشگاهی مدرسه ایی . خانه ایی پیاده می روم . با پاهایی تاول زده . کفش هایی کهنه . من که از فرط خوردن بالا می آورم و کنار در خانه ام فقیری دارد می لرزد در زیر باران . من که همه انکارم . من که توان فریاد را دارم . من که ناتوانم از فریاد . من که مرده ام . من که زنده ام و می دانم مرده ام .
من که هستم . من که با همین بودنم انکارم . همه انکار .
من که بی کفن زیر خاک این آسمان مرده ام . من که زنده زنده جان می دهم . میان هم خوابگی هایم با هر هرزه ایی . برای زنده ماندن . میان تمام عشوه های نکبتی . میان دست فروشی کردنم میان خیابانها . میان تمام نگاه ها ی هرزه . من که میان بودنم بی درس خواندن گل فروشی شده ام . من که نتوانستم برای فقر نفهمم کلمه ها را . من که هر چه بودم . هر کاری کردم . گاه گدایی . گاه مواد فروش . من که ناحق میلیاردر شده ام . من که شکم باره شدم . روزی اما میان خیابانها لاشه ی سوسک ها را می خوردم . من که روزی بودم . بودنم انکار نبود .
ابلها . مردا . عدوی تو نیستم من . انکار تو ام .
من که برای اعتقادم یک دانشجوی ستاره دار می شوم . من که تعلیق می شوم . من که برای "زر اضافی " می روم حراست . من که می بینم . من که نباید ببینم .من که نباید ببینم . من که نباید ببینم . من که" بیجا می کنم " که می گویم . من که دیگر نباید زر مفت بزنم . من همه انکارم .
من همه انکار تمام لبخند ها و آرامش ها هستم . همه انکار . خاک من همه انکار است . انکار تمام خوب ها . تمام لبخند های زیبا . خاک من انکار رویاهای زیبا است .
خاک من تمام درد است . من تمام درد ام .
برایت غمگینم خاک من . که از تو و در تو زاده شدم . که در تو زاده شدم و چه غریبم با تو . من که همه انکارم .
ابلها مردا ... عدوی تو نیستم من . انکار تو ام .
که این همه غریبم با خاکم . من چه غریبم در این خاکی که می دانم از ان زاده شدم .
من که این همه غمگینم برای وجودی به نام بشر . که خودش همیشه خنجری در دست دارد برای زخمی کردن . من که همه غمگینم از این همه بشر . و غمگینم برای رنج این بشر . من غمگینم برایت ای تو ! که با دستانت زخمی کردی من را . دیگری را . من که می دانم بشر بر جان بشر تشنه است . من که می دانم آدم ها همیشه زخمی می کنند هم را . من که می دانم ما ...
من اما ... غمگینم برایت ایران . برایت ای زن . که از جنس تو هستم . که چون تو ام . که می دانم عاشقی های یک شبه را . که می دانم نگاه ها را . که می دانم حقارت را . می دانم طردی را . می دانم این گونه بودن را . برایت غمگینم تو ای دختر . که من هم جنس تو ام . که فرار می کنم از خیابانهای هرزه . از نگاه های نکبتی . من که هم پای تو می ترسم . هم پای تو می جنگم برای پاکی وجودم . من که هم پای تو میان سرمای زمستان برای فاحشه نبودن دستمال جیبی می فروشم و گل . من که می دانم ترس هایت را . من که می جنگم و می مانم . من که اشک می ریزم پنهانی . برای این همه درد . من که خنده را خاموش می بینم از میان نگاه هایت .
من که می دانمت فاحشه ی کوچه ی پائینی . میان تمام آن لایه های آرایش . نگاه غمگینت . آن زیبایی ندیده ات . آن خاموشی تدریجی ات .
من که می دانم تو را ایران . من که می دانم تو را .
پی نوشت: ناتانائیل! گوشه ی دهانت خونی شده . پاکش کن .
ناتانائیل؟ به نظرت من به اندازه ی یک بزغاله می دانم که این همه انکارم و درد ؟ گمان می کنی اگر حد یک انسان می دانستم چه می شد؟
ناتانائیل!نقش ما این است . مردن میان بودن . بین این همه روز . این است یک عصر سگی . .
ناتانائیل! "زن یا مرد فرقی نمی کنه . بمیر ...!" به نظرت سهم ما از بودنمان این است؟ بمیر؟!
ناتانائیل؟ تو مرده ایی؟ نکند بمیری !!!
ناتانائیل !گوشه ی لبت خونی شده . من هم . من که همه انکارم . همه انکارم . گلویم درد دارد ناتانائیل
ناتانائیل!ابلها . مردا . عدوی تو نیستم من . انکار تو ام . و به نظرت ابله ها انان نیستند که می گویند: ما همه خوبیم و شهر هم خوب است؟
ناتانائیل صدایی می گوید : " به نقش سیاهی لشکر تو فیلم راضی باش . چشماتو ببند و فقط به فکر بازی کن چشم ها تو ببند خر شو از خودت دست بکش افول کن . ببند دهنتو شرایطو قبول کن . "
ناتانائیل! این یعنی نقش من تو فیلم زندگی سگی . رول یه جنازه که زندست به همین سادگی . نفس کشیدن تو یه متن خسته با خط کشی . آخر قصه ی همه است . آخر سگ کشی .
#شنیدن و خواندن خبرهایی و گوش دادن به آهنگی از شاهین نجفی فریادم را جاری ساخت .
وال عزیـــــز ....
خواستم بازی ات را بازی کنم . تمام آنهایی را که می دانستم را نوشته بودی . آنهایی را هم که نمی دانستم هم نوشتی و جالب بود . ذهنت پیچیده تر از من است و خلاق تر .
ندانستم چگونه می شود به قول تو این تک بعدی بودنشان را مخفی کرد . ندانستم میان غرور برای یک وجود "مردن" را چگونه می شود نشان داد . نفهمیدم چگونه می شود میان لبخند زدن درد را نشان داد . و میان سکوت فریاد ها را . ندانستم چگونه می توانم میان این خطوط حس تنهایی را ترسیم کرد . حس طرد شدن را . حس دوست داشتن را . حس محبت را تمام و کمال . ندانستم چگونه می شود حس نهایت خشم را نشان داد . ندانستم عمق خستگی را . بریدن را . عمق بغضی بی اشک را . عمق دهن کجی زندگی را . عمق غرق شدن در این نکبتی زندگی را . عمق خنده های مصنوعی . محبت های مصنوعی را چگونه می شود نشان داد . ندانستم حقیقت را چگونه می شود نشان داد . نگاه های صادق را . نگاه های دروغ را . ندانستم تلخی یک لبخند را . یک زهر خند را چگونه می شود نشان داد . ندانستم مهربانی یک چهره را چگونه می شود نشان داد . و نمی دانی چه قدر سعی کردم و به این کیبورد نگاه کردم تا بتوام با حرفی ...نشانی . هر چه الان خودم را بگویم . نتوانستم و ندانستم . هر چه می شد غیر آنچه هستم می شد .
من ندانستم این ها را .
تو خودت زیبا ترین حالت ها نشان دادی و نمی دانی چه قدر بیشتر یاد گرفتم .
کاش مثل تو ذهنم این همه خلاق بود تا می توانستم من هم بیشتر خلق کنم . هر چند تک بعدی . هر چند ... و ببخش .
راستی ... آن آخرین نشانه ی صورتک را به زندگی نسبت می دهم . که دهن کجی می کند به من . یادش افتادم که بگویم با این صورتک ذهنم سر می خورد ان طرف . میان دهن کجی زشت زندگی . و من . این صورتک جا دارد .
پی نوشت دو: دانشکده ی ادبیات و زبان های خارجی دانشگاه علامه طباطبائی این سه شنبه که خواهد امد همایشی گذاشته برای "آموزش بهتر زندگی کردن " و یک هم چین مزخرفاتی ... می گویم ... کاش خوب زندگی کردن هم قواعدی معین داشت . استاد !نمی دانم چه می خواهید بگویید . اما ...نمی دانم از الان چرا دارم به تمامش می خندم . راستی استاد؟ شما خودتان با چه شهامتی می توانی خوب زندگی کردن را تعریف کنید؟!بی خیال ....! من دلم برای آن سالن آن صندلی های سبز می سوزد . که همیشه مشتی بی قید گفتن را می شنوند . بی خیال . ببخش استاد . ولی خوب را شما چه تعریف می کنید؟ بس که نابود شده . خسته نشدید از این همه آموزش زندگی؟ می شود زندگی را اینگونه آموزش داد؟با یک مشت حرف ؟ وقتی که از دور نظاره گر زندگی ها هستید ؟ وقتی که خیلی چیزها را از خیلی زندگی ها نمی دانید؟ حرف را گفتن خیلی راحت است استاد . خیلی...! می دانید چه می گویم دیگر ؟!نه؟!
